چگونه مجانی به دانشگاه ام آی تی برویم

---

آموزش عالی ـ آموزش مجازی دانشگاه ام آی تی کد A45196

محتوای همه ۱۸۰۰ دوره درسی یکی از معتبرترین دانشگاه های جهان به صورت آنلاین تا پایان سال میلادی جاری در دسترس هر کسی در هر جای جهان قرا خواهد گرفت.دانشجویان این کلاس جهانی نیازی به ثبت نام ندارند و هر کسی در آن پذیرفته می شود.

محتوای همه ۱۸۰۰ دوره درسی یکی از معتبرترین دانشگاه های جهان به صورت آنلاین تا پایان سال میلادی جاری در دسترس هر کسی در هر جای جهان قرا خواهد گرفت.دانشجویان این کلاس جهانی نیازی به ثبت نام ندارند و هر کسی در آن پذیرفته می شود.

جنبش "درس افزار باز" (OpenCourseWare) در سال ۲۰۰۲ در انستیتو تکنولوژی ماساچوست (MIT) آغاز شد و اکنون به ۱۲۰ دانشگاه دیگر در سراسر جهان گسترش یافته با این هدف که دانش را به فراسوی دیوارهای دانشگاه های نخبه گرا برساند و در دسترس هرکسی قرار دهد که به اینترنت متصل است و می خواهد بیاموزد.

هدف درس افزار باز (OpenCourseWare) یا OCW به عنوان اقدامی از روی "انسان دوستی معنوی" این است که دسترسی رایگان به مواد درسی از جمله برنامه های درسی، سخنرانی ها به صورت صوتی یا تصویری، یادداشت ها،تکالیف تعیین شده، طرح ها و تصاویر و غیره را فراهم آورد.

تا به حال این دانشگاه ها با ارائه کردن رایگان محتوای دروس خود نه تنها با عدم تمایل دانشجویان برای ورود به دوره های خود همراه نبوده اند، بلکه به نظر می رسد که قراردادن مطالب درسی به صورت آنلاین علاقه افراد را به یادگیری دروس بیشتر افزوده است.

خانم آن مارگولیس ،مدیر اجرایی برنامه OCW در MIT می گوید: "ما قویا اعتقاد داریم که تعلیم و تربیت هنگامی به بهترین نحو پیشرفت می کند که دانش به صورت آزاد و رایگان در اختیار همه قرار گیرد. MIT از قدرت اینترنت برای در برای قرار دادن همه مواد آموزشی که در این دانشگاه تولید شده اند در دسترس همه استفاده می کند.

خانم مارگولیس می گوید سایت ام آی تی (ocw.mit.edu) با سایت های همراهش که این مواد درسی را به زبان های دیگر ترجمه می کنند، اکنون در هر ماه میزبان ۱.۴ میلیون دیدار بوسیله دانشجویان " از تک تک کشورهای کره زمین" هستند.

او می گوید ما از عراق، دارفور ،" حتی از مناطق قطبی" بازدیدکننده داریم. او می افزاید: "ما همواره با ]دانشجویان آنلاینی[ ارتباط پیدا می کنیم که ماجراهایی الهامبخش را از چگونگی استفاده شان از این مطالب برای دگرگون کردن زندگی های شان نقل می کنند.آنها واقعا، واقعا پر از انگیزه اند."

شیوه به اصطلاح "آموزش از راه دور" بر روی اینترنت پدیده جدیدی نیست. دانشجویان در بسیاری از موسسات اموزشی با پرداخت پول می توانند در دوره های آنلاین چه با دریافت مدرک و چه صرفا به عنوان یک تجربه آموزش در دوران بزرگسالی بدون دریافت مدرک شرکت کنند. بسیاری از دانشگاه ها نیز پادکست های رایگان ( مطالب صوتی و. گاهی تصویری که از طریق اینترنت ارائه می شود) عرضه می کنند.

اما حجم و گوناگونی هنگفت مطالب آموزشی که بوسیله MIT و همکاران OCW آن بر روی شبکه قرار داده شده اند، در مقایسه با موارد قبلی واقعا بهت آور است.

برای مثال به گفته خانم مری لی،معاون مدیر برنامه OCW در دانشگاه تافتز در شهر مدفورد ایالت ماساچوست هریک از ۲۹ دوره درسی که تا به حال این دانشگاه به صورت آنلاین درآورده،" بدون اغراق اندازه ای در حد یک درسنامه دارند." او می گوید این مواد درسی آنلاین بسیار بیشتر از "استخوان بندی یک دوره درسی" هستند[که معمولا در وب سایت های دانشگاه ها قرار داده می شود.]

به گفته دکتر لی بازدیدکنندگان دوره OCW دانشگاه تافتز در مورد "پزشکی حیات وحش" آن را جامع ترین وب سایت در مورد این سرفصل در جهان می خوانند.

البته حتی طرفداران OCW هم قبول دارند که OCW جایگزین حاضر شدن در دانشگاه نیست.برای مثال دانشجویان OCW نمی توانند از یک استاد بازخورد بگیرند یا با سایر دانشجویان درباره محتوای دروس به مباحثه بپردازند.

جیمز یاگر، معاون ارشد آموزش در دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ در دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور می گوید: " آموزش دانشگاهی در واقع شامل مجموعه کاملی از دانشجویان است که با یکدیگر به تعامل می پردازند، شبکه هایی تشکیل می دهند، با استادان تعامل دارند، و کل این محیط وابسته به دانشکده است."

یاگر بر برنامه OCW در دانشکده اش نظارت دارد. هدف این دانشکده این است که از حدود ۲۰۰ دوره درسی اش ۹۰ تا ۱۰۰ دوره در یکسال آینده به صورت آنلاین درآورد. دکتر یاگر می گوید در ماه نوامبر (آبان) دانشجویان از کشورهایی از جمله تایوان، انگلیس، استرالیا، سنگاپور، آلمان، ژاپن و هلند حدود ۸۰۰۰۰ دیدار از صفحات اینترنتی دوره OCW این دانشگاه داشته اند.

ابتکار عمل MIT با این ایده آغاز شد که اعضای هیات علمی سایر دانشگاه ها از چگونگی تدریس یک موضوع را بوسیله استادان MIT آگاه شوند. اما پس از آنکه پروژه OCW آنلاین شد، دانشکده به سرعت متوجه دو جمعیت عظیم دیگر شد: دانشجویان در کالج های دیگر که می خواستند در مورد چیزهایی که می آموختند به بحث بپردازند، و به اصطلاح "خودآموختگان" که تحصیلات رسمی را دنبال نمی کنند اما به افزایش دانش خود علاقمندند.

MIT علاوه بر محتوای دوره هایش همچنین می خواست روش های تدریسش را نیز به نمایش بگذارد. بسیاری از دانشکده ها پیرو الگوی سنتی هستند و ابتدا نظریه را تدریس می کنند و سپس به دانشجویان اجازه می دهند آنچه را آموخته اند به مرحله عمل درآوردند.

اما مارگولیس می گوید MIT شیوه تدریس "عمل،نظریه،عمل" را به اجرا درمی آورد، که هدفش این است که دانشجویان را به فوریت پیش از غرق شدن در نظریه در کار درگیر شوند و در آنها شور و شوق بوجود آید.

کنسرسیوم درس افزار باز ( ocwconsor tium.org) علاوه بر MIT، تافتز و جانز هاپکینز شامل دانشگاه ایالتی میشیگان، دانشگاه میشیگان، دانشگاه نتردام و دانشگاه ایالتی یوتا در آمریکا می شود در سطح بین المللی نیز گروههایی از دانشگاه ها در چین،ژاپن و اسپانیا عضو آن هستند.

تا به حال ام آی تی ۱۵۵۰ دوره درسی اش را برای OCW منتشر کرده و قصد دارد که تا پایان سال جاری میلادی بقیه دوره های درسی را هم به صورت آنلاین درآورد.

مواد هر دوره درسی متفاوت است. ویدئوی کامل سخنرانی های استادان، که یکی از پرطرفدارترین مطالب است، تنها برای ۲۶ ددوره درسی در دسترس است که در مجموع شامل حدود ۱۰۰۰ ساعت ویدئو می شود. مارگولیس می گوید: "تمایل ما این است که ویدئوهای بیشتری داشته باشیم زیرا آنها بسیار محبوب هستند. اما این کار خرج زیادی برمی دارد."

دانشکده هایی مانند تافتز و جانز هاپکینز توانستند به سرعت کلید برنامه OCW خود را بزنند، زیرا این دانشگاه ها قبلا برای سالهای متمادی بود که خودشان را متعهد کرده بودند همه مواد کلاس های درسشان را برای استفاده دانشجویان خودشان به صورت آنلاین درآورند.

اما لی و یاگر می گویند مهمترین مسئله بررسی کردن مطالب از لحاظ موضوع حق مولف بوده است یا به اصطلاح "باطل کردن حق مولف" (copyright scrubbing) بوده است. اگر این مجوز را نتوان برای یک عکس یا نمودار خاص به دست آورد، باید حق مولف را از روی نسخه OCW برداشت یا جانشینی یافت.

دان کولمن معاون مدیر اموزش و رئیس برنامه مطالعلت مداوم دانشگاه استانفورد و می گوید برنامه OCW بخشی از طیف گسترده محتواهای آموزشی پویا بر روی اینترنت در حال ظاهر شدن هستند. کولمن میزبان وب سایت میزبان وب سایت oculture.com است تحول در آموزش بر اساس اینترنت به صورت تاکید بر پادکست ها را برجسته می سازد.

او می گوید: "دوره های آنلاین تمام عیار نهایتا ممکن است به جانشین کارآمدی برای حضور در کلاس درس بدل شوند،اما تا آن زمان راه درازی در پیش است. کولمن می گوید برای مثال پادکست ها به یادگیرندگان امکان می دهند تا یک سخنرانی را بشنوند، اما نمی توانند شنوندگان را به نوشتن یک مقاله انتقادی وادارند یا آنها را در مباحثه در کلاس شرکت دهند فعالیت هایی که عنصری کلیدی در فرآیند یادگیری هستند.

و لازم است تکنولوژی هم کمی پیشرفت کند. کولمن می گوید: "ما پیش از اینکه این مدل به یگ گزینه اموزشی و اقتصادی واقعی بدل شود، نیاز به شبکه بسیار سریع فیبر نوری و ابزارهای ارتباطی داریم که به دوره های درسی میزان بالاتری از سرعت انتقال و گسترش اجتماعی بدهند. بنابراین در این فاصله کلاس درس سنتی موقعیتش را حفظ می کند."

یاگر یادآور می شود برای مثال انجام کار آزمایشگاهی که معمولا به همکاری نزدیک عملی مربی و دانشجویان دارد، در آموزش آنلاین مسئله آفرین می شود.

کولمن معتقد است که دانشگاه ها از گذاشتن رایگان محتوای درسی حود بر روی اینترنت ضرری نمی کنند، چرا که آنها همچنان دانشجویان جوان را به سوی خود خواهند کشاند. اما او می گوید پادکست ها و دوره هایOCWمممکن است یادگیرندگان بزر گسال را از سایر فعالیت های تفریحی مانند خواندن کتاب،تماشای برنامه های آموزشی تلویزیون و خریدن نوار صوتی کتاب ها و سخنرانی ها باز دارد. همه این وسائل آموزشی هنگامی که کاربران اطلاعات رایگان با کیفیت بالا را بر روی شبکه بیابند، احتمالا مخاطبانشان را از دست می دهند."

ترجمه علی ملائکه

مقاله ‘چطور برنامه نویسی کامپیوتر یاد بگیریم؟’

اگر با خطاهای برنامه نویسی کامپیوتر برخورد کرده اید و به دنبال راهنمای کوتاهی برای توضیح در مورد یاد گرفتن این هنر هستید، این مقاله دقیقاً چیزی است که به دنبال آنید. این جا ما نکته هایی فراهم می کنیم که به شما یاد می دهد چطور برای خودتان برنامه های کامپیوتری بنویسید.

برنامه نویسی کامپیوتر یکی از جذاب ترین زمینه ها برای کار می باشد. میلیون ها خط رمز هر روز و در هر جای جهان نوشته می شوند و با خود برنامه های کار بردی و نرم افزار به وجود می آورند. اگر شما مشتاق به برنامه نویس شدن و استفاده از پتانسیلی که کامپیوتر بر روی نوک انگشتانتان قرار می دهد هستید وقتش است که شروع به تفکر در مورد یاد گیری برنامه نویسی برای خودتان بکنید. اگر از تفکر از راه تجزیه و حل کردن پازل، هم چنین حل کردن مشکلاتی از انواع دیگر، لذت می برید برنامه نویسی این فرصت را برای شما فراهم می کند. کلید یاد گیری برنامه نویسی مسلط شدن به زبان های برنامه نویسی و یاد گرفن کار برد آن برای حل مشکلات پیچیده است.

راه استاندارد یاد گیری برنامه ورود به یک دانشگاه و گرفتن یک مدرک در زمینه ی علوم کامپیوتر است، اگر چه افراد زیادی وجود دارند که با وجود داشتن تجربه ها و مهارت ها برای تفکر تحلیلی هرگز نمی توانند وارد دانشگاه شوند. ما این مقاله را برای کسانی نوشته ایم که هرگز به دانشگاه نرفته اند اما زیبایی برنامه نویسی را کشف کرده و دوست دارند که آن را برای خودشان یاد بگیرند. این کار امروزه ممکن است زیرا اینترنت و نهضت اپن سورس (رمز باز) یک فرهنگ برنامه نوسی آنلاین ایجاد کرده که می تواند شما را در این جریان راهنمایی کند. با تأدیب نفس و پا فشاری می توانید به خود برنامه نویسی یاد دهید و از نوشتن نرم افزار خود لذت ببرید. این تنها یک راه خوب برای تمرین ذهنی نیست؛ چه کسی می داند، شما شاید روزی با فروختن نرم افزارتان پول در بیاورید یا استخدام شرکت های برنامه نویسی شوید اگر واقعاً کارتان خوب باشد.

چطور بدون مدرک دانشگاهی برنامه نویسی کامپیوتر یاد بگیریم؟
علوم کامپیوتر اگرچه زمینه ای برای یاد گرفتن و مسلط شدن است اما می تواند لذت بخش ترین و خلاقانه ترین تجربه ها را به شما بدهد. در این قسمت ره نمودهایی برای برنامه نویس شدن وجود دارد.

زبان های برنامه نویسی را یاد بگیرید.
ابتدا یک کامپیوتر رو میزی یا لپ تاپ گیر بیاورید که شما را برای خواندن و اجرا کردن برنامه ها توانا می سازد. برنامه نویسی به معنی تعامل با سخت افزار کامپیوتر برای انجام دادن کارهای محاسباتی مختلف است. کامپیوتر فقط زبان ماشین را می فهمد که به زبان ۱ ها و ۰ها نوشته شده است. برای ما انسان ها برای مکالمه با کامپیوتر زبان های برنامه نویسی ای ایجاد شده بود که کدشان به وسیله کامپایلرها می تواند به شکلی قابل خواندن برای ماشین تبدیل شود. تعدادی زبان های برنامه نویسی وجود دارد که در کار بردها و توانشان متفاوت هستند. شما باید حداقل دو جین زبان برنامه نویسی اصلی که شامل سی، سی++، جاوا، پرل لیسپ و پیتون می شود یاد بگیرید.
برای این که پایه های برنامه نویسی کامپیوترتان را درست یاد بگیرید اول سی یا پیتون را یاد بگیرید. از منابع آنلاین و صدها کتاب مفید در مورد برنامه نویسی استفاده کنید تا پایه ها را بفهمید. کامپایلرهایی را که زبان برای نوشتن کد و اجرای ان بر روی کامپیوتر نیاز دارد نصب کنید. از مثال ها و سؤال های فراهم شده در کتاب ها و آموزش های آنلاین برای نوشتن کد استفاده کنید. یکی از بهترین کتاب ها برای شروع یادگیری سی ، “برنامه نویسی به وسیله سی” نوشته دنیس ریچی و برایان کرنیگان است. کتاب مفید دیگر برنامه نویسی در سی نوشته ی کوچان است.
اِشرافی بر سی پیدا کنید، سپس به تدریج برنامه نویسی جهت داری که توسط سی + + ممکن شده است را به چالش بکشید. سپس جاوا، پرل و جاوا اسکریپت که به طور وسیع در برنامه نویسی مشتری مدار برای توسعه وب استفاده می شود را یاد بگیرید. اچتمل و کد نویسی سرور مدار را اگر می خواهید به توسعه وب بپردازید یاد بگیرید. همان طور که می بینید چیز های زیادی برای یاد گرفتن وجود دارد و حداقل ۵ تا ۶ سال برای محکم شدن پایه ها در بیشتر زبان ها زمان نیاز است. از آموزش های آنلاین و دوره های پیشنهاد شده به وسیله مؤسسه هایی نظیر ام آی تی از طریق نرم افزار های کد بازشان کمک بگیرید.

نوشتن کد را شروع کنید
بهترین راه برای یاد گرفتن تمرین کردن چیز هایی است که یاد گرفته اید. کد خود را بنویسید، اشتباه کنید، خطا یابی کد را یاد بگیرید. در رقابت های کد نویسی شرکت و مهارت های برنامه نویسی خود را آزمایش کنید. نرم افزار کد باز (اپن سورس) تهیه کرده، کد را بخوانید، و یاد بگیرید که برنامه ها چطور نوشته شده اند. یاد بگیرد چطور برنامه نویسان، چیرگی در صرفه جویی (اقتصاد) در کد و نیز شفافیت منطقی که برنامه های عالی می سازند را به دست می اورند. شروع به یاد گیری کامپیوتر و پایه های سخت افزاری نمایید. یاد بگیرید کامپیوتر چطور در سطوح پایه با حافظه و پردازنده ها کار می کند.

به کار انداختن لینوکس یا یونیکس را یاد بگیرید
نمی توانید خود را برنامه نویس خطاب کنید مگر این که بر استفاده از سیستم های عامل لینوکس یا یونیکس مسلط شوید. یکی از توزیع های لینوکس مانند اوبونتو را روی کامپیوتر نصب کرده و آن را تعمیر کنید. اوبونتو شما را با تمام ابزار های برنامه نویسی مانند کامپایلر تأمین خواهد کرد.

در نزد برنامه نویسان متخصص شاگردی کنید
به برنامه نویسان متخصص اجازه دهید که شما را زیر بال خود بگیرند. مربی خوبی پیدا کنید که خود در راه تبدیل شدن به برنامه نویسی چیره دست است. راهنمایی آنها را بپذیرید و از آنها یاد بگیرید.

کدها را بخوانید، بنویسید و در حال پیشرفت باشید
نوشتن کد کامپیوتر خود را ادامه دهید و به تفکر در مورد بهبود آن نیز ادامه دهید. به نهضت (جنبش) سورس باز پیوسته و شکل بندی برنامه های خوب را تحلیل کنید. حوزه تخصصی خود را انتخاب کنید و به عمق راه ادامه دهید. به یاد داشته باشید که همیشه راه برای پیش رفت وجود دارد.
اجازه ندهید توهمی با عنوان این که برنامه نویسی ساده است وجود داشته باشد. حداقل ده تا پانزده سال وقت لازم است تا به درجه ای برسید که بتوانید خود را یک برنامه نویس کامل خطاب کنید. موفقیت شما در برنامه نویسی مستقیماً با تخصص و پا فشاری ای که شما در یاد گیری تان می کنید متناسب است. همان طور که قبلاً پیشنهاد شد حداقل به دو جین زبان برنامه نویسی شامل سی ر سی++، جاوا، لیسپ، پیتون، پرل و جاوا اسکریپت مسلط شوید، کد جدید را بخوانید و بفهمید، به رقابت های کامپیوتری جدیدتر بپردازید و تبدیل به یک برنامه نویس شوید.

منبع : راسخون

شکست های میلیون دلاری

روزگاری که دایی بزرگتر من شکست چند صد میلیونی در کسب و کار جدیدش را تجربه می کرد، برای هیچ یک از اعضای خانواده ما فراموش شدنی نیست. ولی موضوعی که هرگز از حافظه من پاک نمی شود، حرفی بود که موقع خاموش کردن ته سیگار در بالکن خانه اشان به من گفت: برای موفقیت، فقط این یکی را کم داشتم.

من -برخلاف بسیاری از دوستانم- متاسفانه دانش کافی برای اظهار نظر در زمینه استارتاپ ها و راه اندازی کسب و کارهای نوپا را ندارم ولی بارها طعم گس شکست را چشیده ام و مطمئنن باز و باز آن را خواهم چشید، همین موضوع کنجکاوم کرد تا نگاهی به داستان شکست استارتاپ های بزرگی بیاندازم که در همین سال ها رخ داده است. 

Wesabe

چه استارتاپی بود: ابزار مدیریتی تحت وب برای حساب و کتاب شخصی

میزان سرمایه اولیه: ۴.۷ میلیون دلار

بازه فعالیت: دسامبر ۲۰۰۵ تا جولای ۲۰۱۰

چه اتفاقی افتاد: Wesabe با ابزار مدیریتی دیگر به نام Mint رقابت می کرد که در سپتامبر ۲۰۰۷ در کنفرانس تک کرانچ معرفی شده بود. Mint طراحی و رابط کاربری بهتری داشت. شرکت Mint به خاطر موفقیتش در سال ۲۰۰۹ توسط Intuit به قیمت ۱۷۰ میلیون دلار خریداری شد. 

متخصصان چه می گویند: بر اساس آنچه که یکی از پدیدآورندگان Wesabe می گوید، Mint برای یکپارچه سازی داده های اقتصادی تصمیم گرفت از سرویسی به نام Yodlee استفاده کند در حالی که Wesabe قصد داشت این سیستم را خود طراحی کند. بسیار طول کشید تا Wesabe بتواند این سیستم را طراحی کند و در نتیجه Mint سرویس قابل استفاده تری داشت. 

Color

چه استارتاپی بود: محیطی برای اشتراک گذاری تصویر

میزان سرمایه اولیه: ۴۱ میلیون دلار

بازه فعالیت: ۲۰۱۰ تا حال

چه اتفاقی افتاد: اولین دنبال کنندگان این سرویس آن را به خاطر رابط کاربری سردرگم کننده و عدم امکان کنترل روی حریم خصوصی، ترکش کردند. تمامی عکس هایی که توسط Color گرفته می شدند، عمومی بودند. بعد از لانچ برنامه، Peter Pham یکی از پدیدآورندگان Color، از کار خود استعفا داد. در حال حاضر این استارتاپ کمتر از 4 هزار دنبال کننده در توییتر دارد.

متخصصان چه می گویند: بر پایه گفته های Robert Scoble، محقق تکنولوژی، Color به این دلیل شکست خورد که شروع خوبی نداشت. رابط کاربری بد، زمان بندی غلط، بحث های حاشیه ای پدیدآورندگان از جمله کارهای اشتباهی بود که در آغاز استارتاپ اتفاق افتاد.

Pay By Touch

چه استارتاپی بود: Pay By Touch این امکان را به کاربرانش می داد که هزینه خرید خدمات یا محصولات را با حرکت یک انگشت، پرداخت کنند. 

میزان سرمایه اولیه: ۳۴۰ میلیون دلار

بازه فعالیت: ۲۰۰۲ تا می ۲۰۰۸

چه اتفاقی افتاد: John P. Rogers، مدیر کاریزماتیک Pay By Touch به حمل موارد مخدر و سو ءاستفاده های مالی متهم شد. در می ۲۰۰۷ شرکت توانایی پرداخت حقوق کارمندانش را نداشت. Phillip Bright، یکی از سرمایه گذاران پروژه، تاکید کرد که John بدتر از یک ملوان مست بود. این شرکت در سال بعد تمامی فعالیت های خود را پایان داد.

متخصصان چه می گویند: Arthur Petrie، بعنوان یکی از مدیران پروژه می گوید: John یک شخصیت خاص بود و مانند هر شخصیت خاص دیگری، معایب خاصی داشت که توانایی هایش را تحت الشعاع قرار می دادند. 

SearchMe

چه استارتاپی بود: موتور جستجوی تصویری

میزان سرمایه اولیه: ۴۳.۶ میلیون دلار

بازه فعالیت: جولای ۲۰۰۵ تا اکتبر ۲۰۰۹

چه اتفاقی افتاد: سایت از تکنولوژی Flash استفاده می کرد و بازدید بالایی داشت و همین منجر به سرویس دهی بد می شد. Search Me توانایی جذب سرمایه گذاران جدید را نداشت و در نهایت شکست خورد.

متخصصان چه می گویند:  Jon Whittle یکی از پدیدآورندگان رقیب Search Me یعنی Oolone، دلیل شکست آن را افزایش سرمایه اولیه در زمان کوتاه می داند. سرمایه گذاری اولیه ۲۵ میلیون دلار توسط VC بر روی این پروژه باعث شد که آن ها مجبور به عملکرد سریع بشوند و عواقب این موضوع آن ها را تحت تاثیر خود قرار داد.

Joost

چه استارتاپی بود: یک پخش کننده ویدیو نقطه به نقطه که توسط پدیدآورندگان Skype و Kazaa بوجود آمده بود. Joost تحت حمایت CBS و Viacom بود و توافقاتی با NHL، Sony CBS، CNN داشت.

میزان سرمایه اولیه: ۴۵ میلیون دلار

بازه فعالیت: اکتبر ۲۰۰۶ تا امروز

چه اتفاقی افتاد: برخلاف پخش کننده های ویدیویی داخل مرورگر، مانند Hulu و  Netflix، این برنامه از کاربران خود می خواست که ویدیوها را کامل دانلود کنند. در سال ۲۰۰۹، دارایی های Joost توسط گروه رسانه ای Adconion خریداری شد و ۹۰ درصد از کارمندانش اخراج شدند.

متخصصان چه می گویند: Michael Arrington، وبلاگ نویس مشهور تکنولوژی معتقد است که Joost قصد داشت مشکلات دنیای مدرن را با راه کارهای قدیمی حل کند.

Cuil

چه استارتاپی بود: موتور جستجویی که تلاش داشت مستقیما با Google رقابت کند. Cuil ادعا می کرد که قادر است صفحه های وب را سریع تر از این غول

 جستجو index کند.

میزان سرمایه اولیه: ۳۳ میلیون دلار

بازه فعالیت: جولای ۲۰۰۸ تا سپتامبر ۲۰۱۰

چه اتفاقی افتاد: Cuil بعد از یک معامله مالی به کار خود پایان داد.

متخصصان چه می گویند: Day Sullivan از نویسندگان Search Engine Land نتایج جستجو و میزان جستجوهای صحیح آن را زیر سوال برده و مرگ آن را پیش بینی کرده بود. 

Boo.com

چه استارتاپی بود: شرکتی بریتانیایی که برندهای مد روز را بصورت آنلاین به فروش می رساند.

میزان سرمایه اولیه: ۱۳۵ میلیون دلار

بازه فعالیت: از ۱۹۹۸ تا می ۲۰۰۰

چه اتفاقی افتاد: Boo.com سعی می کرد مسیر طولانی مدتی را در زمان کوتاهی طی کند، آن ها تمام ۱۳۵ میلیون دلار را در طول ۱۸ ماه خرج کردند.

متخصصان چه می گویند: Tristan Louis که یک نویسنده فناوری است و مدتی را برای Boo.com کار کرده، با جزییات کامل علل شکست آن را تشریح کرده است. از نظر او گام های استراتژیک زیادی بودند که منجر به شکست Boo.com شدند. آن ها پروژه را با واحدهای پولی مختلف شروع کردند، چندین زبان در سیستم قرار دادند، محاسبات مالیاتی به درستی انجام نشد و همکاری با شرکای تجاری به درستی شکل نگرفت.

Reactrix Systems

چه استارتاپی بود: یک سیستم تبلیغات تعاملی برای فروشگاه های بزرگ با هدف قرار دادن برندهای خاص بعنوان شرکای تجاری.

میزان سرمایه اولیه: ۷۵ میلیون دلار

بازه فعالیت: از ۲۰۰۱ تا دسامبر ۲۰۰۸

چه اتفاقی افتاد: طی بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸، جریان درآمدی آن ها کاهش پیدا کرد. شرکت ها بودجه بسیار محدودی برای تبلیغات داشتند و نمی خواستند روی تبلیغ هایی سرمایه گذاری کنند که نرخ بازگشت شان مشخص نبود. شرکت آنقدری درآمد نداشت که بتواند کسب  و کارش را حفظ کند.

متخصصان چه می گویند: مقاله ای که در Digital Signage News منتشر شد، شرح می داد که چگونه هزینه های تولید بالا در وضعیت نابسامان اقتصادی منجر به دفن شرکت شد.

Spiralfrog

چه استارتاپی بود: سرویس رایگان و قانونی دانلود موسیقی که برپایه تبلیغات عمل می کرد.

میزان سرمایه اولیه: ۴۵ میلیون دلار

تاریخ های فعال: سپتامبر ۲۰۰۷ تا مارس ۲۰۰۹

چه اتفاقی افتاد: این استارتاپ در سال نهایی فعالیت خود در یادداشتی محرمانه درخواست وام ۹ میلیون دلاری کرد که نهایتا توانایی بازپرداخت آن را نداشت. همچنین، این سرویس در زمانی که سرویس هایی مانند iTunes راه افتاده بودند، قادر نبود کاربران زیادی را به خود جذب کند. 

متخصصان چه می گویند: بر پایه ادعای Greg Sandoval، نویسنده CNET، بحث فراتر از عدم توانایی در پرداخت وام بود. دعوای شدیدی بر سر قدرت، بین مدیر پروژه Mel Schrieberg و  پدیدآورنده آن، یعنی Joe Mohen وجود داشت.

Friendster

چه استارتاپی بود: از اولین شبکه های اجتماعی که شاید بتوان آن را پایه و اساس شبکه های اجتماعی فعلی دانست. 

میزان سرمایه اولیه: ۴۸.۵ میلیون دلار

بازه فعالیت: از ۲۰۰۲ تا امروز

چه اتفاقی افتاد: Jonathan Abrams یک سال قبل از بوجود آمدن MySpace این استارتاپ را بوجود آورده بود. Google پیشنهاد کرد که شرکت او را به قیمت ۳۰ میلیون دلار خریداری کند ولی او آن را قبول نکرد. تعداد مدیران زیاد و تداخل در بین کاربران و ارزش منجر شد که در نهایت این شرکت به دست MOL، یکی از بزرگترین شرکت های اینترنتی آسیا بیافتد. MOL فعالیت های شبکه اجتماعی سایت را از بین برد و آن را به یک سایت بازی و سرگرمی تبدیل کرد.

متخصصان چه می گویند: طبق آنچه Associated Press می گوید، رد کردن پیشنهاد گوگل بدترین اشتباهی است که بارها در تاریخ Silicon Valley تکرار شده است. 

تحت شرایطی که استارتاپ های ایرانی به دنبال چند ده میلیون تومان برای آغاز کسب و کار خود هستند، در کشورهای توسعه یافته، شاهد آن هستیم  که میلیاردها دلار صرف استارتاپ هایی شده است که در نهایت شکست خورده اند. مطمئنن نام پدیدآورندگان این استارتاپ ها  را تحت شرایطی که از شکست هایشان آموخته باشند، در پشت کسب و کارهای موفق دیگری خواهیم دید. 

کنفرانس شکست: آغازی برای آموختن از شکست ها

از قدیم گفته اند آنانکه که تجارب گذشته را به یاد نمی آورند محکوم به تکرار آن هستند. کنفرانس شکست یک سمینار یک روزه جهانی برای شناخت اشتباهات خود و دیگران و آماده شدن برای حرکت در مسیر موفقیت است که در ۲۳ مرداد در ساختمان همایش سازمان مدیریت صنعتی تهران برگزار می شود. 

شرکت در این کنفرانس، فرصت مناسبی برای شکستن تابوی شکست است. 

منبع Techli

آدم های بزرگ در باره ایده ها سخن می گویند

آدم های متوسط در باره چیزها سخن می گویند

آدم های کوچک پشت سر دیگران سخن می گویند

آدم های بزرگ درد دیگران را دارند

آدم های متوسط درد خودشان را دارند

آدم های کوچک بی دردند

آدم های بزرگ عظمت دیگران را می بینند

آدم های متوسط به دنبال عظمت خود هستند

آدم های کوچک عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند
تقدیم به استاد بزرگم.

آدم های بزرگ به دنبال کسب حکمت هستند

آدم های متوسط به دنبال کسب دانش هستند

آدم های کوچک به دنبال کسب سواد هستند

آدم های بزرگ به دنبال طرح پرسش های بی پاسخ هستند

آدم های متوسط پرسش هائی می پرسند که پاسخ دارد

آدم های کوچک می پندارند پاسخ همه پرسش ها را می دانند

آدم های بزرگ به دنبال خلق مسئله هستند

آدم های متوسط به دنبال حل مسئله هستند

آدم های کوچک مسئله ندارند

آدم های بزرگ سکوت را برای سخن گفتن برمی گزینند

آدم های متوسط گاه سکوت را بر سخن گفتن ترجیح می دهند

آدم های کوچک با سخن گفتن بسیار، فرصت سکوت را از خود می گیرند